Debaty sejmowex904 Kadencja

Interpelacja w sprawie zasad funkcjonowania oraz źródeł zasilania Funduszu Restrukturyzacji i Oddłużenia Rolnictwa

   Na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (DzU nr 73, poz. 350, z późn. zm.) oraz art. 117 i 118 uchwały Sejmu RP z dnia 30 lipca 1992 r. regulaminu Sejmu (MP nr 26, poz. 185 z późn. zm.) proszę o udzielenie odpowiedzi i zajęcie stanowiska w poniższej opisanej sprawie.    Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1992 r. w sprawie zasad funkcjonowania oraz źródeł zasilania Funduszu Restrukturyzacji i Oddłużenia Rolnictwa (DzU nr 49, poz. 222) ustalono, iż środki funduszu przeznaczone będą m.in. na pomoc w spłacie zadłużenia, polegającą na wydłużeniu okresu spłaty rat kapitału, wraz z odsetkami (§ 3 ust. 1 pkt 4), co miało być realizowane poprzez umowy zawierane przez ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej z bankami. Umowy takie mogły służyć udzielaniu za pośrednictwem banków kredytów, pożyczek i pomocy w spłacie kredytów udzielonych ze środków bankowych (§ 3 ust. 2 pkt 1).    Na podstawie ww. aktu prawnego minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej występujący w imieniu skarbu państwa, będąc dysponentem Funduszu Restrukturyzacji i Oddłużenia Rolnictwa zawarł w dniu 28 lipca 1992 r. umowę z Pierwszym Komercyjnym Bankiem SA w Lublinie odnośnie do współdziałania funduszu i banku w zakresie zasad funkcjonowania i rozdysponowania środków funduszu na cele restrukturyzacji i oddłużenia rolnictwa. Środki funduszu były przeznaczone m.in. na wykupienie przez bank wierzytelności, sfinansowanie skutków odroczeń, spłat rat od kapitału i odsetek od kredytów, konwersji zadłużenia oraz zaniechania postępowania egzekucyjnego wobec kredytobiorców.    Na podstawie tej umowy bank będący stroną podpisywał umowy z bankami będącymi wierzycielami osób objętych ˝oddłużeniem˝ i tymi osobami.    Na tle tych działań, jak wynika z interwencji wyborców, dochodziło do wielu nieporozumień i niejasności wynikających moim zdaniem z niejasności i nieprecyzyjności zapisów w ustaleniach umowy z dnia 28 lipca 1992 r. zmienianej później aneksami oraz wzorów certyfikatów i umów stanowiących załącznik do niej. Wiele wątpliwości budzi zwłaszcza to, czy celem działań było wykupywanie wierzytelności w całości za cenę równą bądź niższą od jej nominalnej wartości, czy też dopuszczona była taka sytuacja, iż bank zbywca sprzedawał część wierzytelności za cenę równą tej części, natomiast pozostałą część kredytu miał spłacić kredytobiorca na starych zasadach, tj. bez pomocy funduszu. Wzór standardowej umowy oddłużeniowej i wzór certyfikatu nie są moim zdaniem precyzyjne w tej mierze.    Zapis punktu 15 umowy z dnia 28 lipca 1992 r. po zmianach jeszcze bardziej rozszerza te wątpliwości, a mianowicie: czy ma on zastosowanie tylko i wyłącznie w przypadku wykupu części wierzytelności w jej nominalnej wartości i to poniżej 0,85 nominalnej wartości wierzytelności objętej restrukturyzacją? Wówczas dopuszcza się możliwość spłacenia przez dłużnika bankowi zbywającemu pozostałej części długu, czy też taki zapis ma zastosowanie w przypadku sprzedaży całości długu za cenę niższą niż 0,85 wartości nominalnej i dopuszcza się możliwość dopłaty do tej ceny przez dłużnika, by uchronić zbywcę od straty? Czy też ust. 15 może mieć zastosowanie zarówno w pierwszym, jak w drugim przypadku?    W praktyce mogło więc dochodzić do sytuacji, że banki oddłużane (najczęściej banki spółdzielcze) nadużywały tych wątpliwości i nieprecyzyjnych zapisów z korzyścią dla siebie, natomiast na szkodę kredytobiorców, którym cała operacja miała przynieść ulgę, oraz ze szkodą dla skarbu państwa, gdyż niweczone były cele i środki funduszu poprzez zobowiązywanie oddłużanych kredytobiorców do dodatkowej spłaty części restrukturyzowanego zadłużenia. Doprowadzało to do nadmiernego obciążania tych podmiotów (poprzez konieczność spłaty w pierwszej kolejności kredytów komercyjnych bankom spółdzielczym udzielanych na konto pozostałej nie wykupionej części pierwotnego zadłużenia), a nierzadko do utraty płynności kredytowej oraz braku jakiejkolwiek możliwości realizacji zobowiązań w stosunku do banku dysponującego środkami funduszu, przez co ewidentnej straty skarbu państwa poprzez brak możliwości odzyskania środków.    Takie działanie i sytuacje pozostają moim zdaniem w rażącej sprzeczności za celem i racją bytu Funduszu Restrukturyzacji i Oddłużenia Rolnictwa i dlatego wnoszę o udzielenie odpowiedzi na stawiane w niniejszej interpelacji pytania i rozwianie istotnych i ważnych wątpliwości wiążących się z omawianym procesem. W przypadku zauważenia naruszeń prawa liczę na podjęcie odpowiednich kroków celem ich rozwiązania.    Poseł Marek Kaczyński    Wysokie Mazowieckie, dnia 17 listopada 1998 r.