Debaty sejmowex904 Kadencja

Interpelacja w sprawie nieprawidłowości dotyczącej decyzji wydanej przez ministra finansów na przykładzie Towarzystwa Finansowo-Leasingowego SA w Zielonej Górze

   Szanowny Panie Ministrze! W 1995 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w Zielonej Górze przeprowadził kontrolę zwrotów bezpośrednich podatku VAT (ok. 200 transakcji) w Towarzystwie Finansowo-Leasingowym spółka SA w Zielonej Górze. Ustalenia kontroli Pierwszego Urzędu Skarbowego potwierdziły zasadność zwrotów bezpośrednich podatku VAT, nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości. W lutym 1996 r. inspektor kontroli skarbowej przeprowadził kontrolę zasadności zwrotów podatku VAT za okres uprzednio już kontrolowany przez Pierwszy Urząd Skarbowy w Zielonej Górze.    W trakcie wstępnych ustaleń niekończących postępowania kontroli skarbowej naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Zielonej Górze na wniosek inspektora kontroli skarbowej zabezpieczył w czerwcu 1996 r. kwotę 6 mln zł na poczet zaległości zobowiązań w podatku VAT. Prowadzone postępowania odwoławcze podatnika i uchylane decyzje przez NSA zaskutkowały tym, że do dnia 29 grudnia 2003 r. brak było w tej sprawie prawomocnych decyzji wymiarowych w podatku VAT. Spór w tej sprawie trwa już 8 lat. Powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 września 2003 r. uchylającego decyzję ministra finansów z dnia 2 października 2001 r. nr PP10-8012-763/01/40 - sąd stwierdził, że w następstwie wydanej przez ministra finansów decyzji (znak: PP10-8012-761-766/01/40/NSA) z dnia 8 czerwca 2002 r. minister finansów uchylił własne decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Zielonej Górze z 20 grudnia 2000 r. i stwierdził nieważność tych decyzji, w wyniku czego spółka cofnęła skargi złożone do NSA na ostateczne decyzje Izby Skarbowej i w konsekwencji pozbawiła się (bez swej winy) możliwości sądowej kontroli legalności decyzji wymiarowych. W wyniku tych działań do dnia 29 grudnia 2003 r. w obrocie prawnym pozostawały zaskarżone decyzje ministra finansów,które utrzymywały w mocy nieistniejącą decyzję tego organu, dotyczącą kwestii nieważności nieistniejącej decyzji Izby Skarbowej w Zielonej Górze przy jednoczesnym braku decyzji w I instancji i ostatecznej decyzji wymiarowej Izby Skarbowej z 20 grudnia 2000 r. W uzasadnieniu do wyroku NSA sygn. akt III SA 378/03 z dnia 10 września 2003 r. i następnie stwierdzono, że w sprawie tej dopuszczono się szeregu uchybień proceduralnych i wadliwej interpretacji przepisów przez Izbę Skarbową w Zielonej Górze i Pierwszy Urząd Skarbowy w Zielonej Górze.    Jednak do rażących zarzutów niewłaściwego stosowania prawa przez Izbę Skarbową w Zielonej Górze należy to, że Izba Skarbowa w Zielonej Górze, wydając decyzje wymiarowe z dnia 20 grudnia 2000 r., uchyliła jedynie w części decyzję Urzędu Skarbowego, a orzekła o całości sprawy. NSA i Sąd Najwyższy uznał, że takie działanie jest rażącym naruszeniem prawa i niezgodne z art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.    W dniu 29 grudnia 2003 r. pani Elżbieta Mucha, podsekretarz stanu, wbrew stanowisku sądu (syg. akt III SA 378/03 z dnia 10 września 2003 r.) uchyliła w całości decyzje ministra finansów z dnia 8 czerwca 2002 r. nr PP10-8012-761-766/01/40/NSA stwierdzających nieważność sześciu ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 20 grudnia 2000 r. o numerach II-1/732/439/2000 do numeru II-1/732/444/2000 i utrzymała w mocy decyzje ministra finansów z dnia 17 lipca 2001 r. i 19 lipca 2001 r. nr PP10-8012-95/01/1 do 6/PW o odmowie stwierdzenia nieważności. W ten sposób pani Elżbieta Mucha, podsekretarz stanu:    1. Postąpiła wbrew stanowisku sądu, które jest wiążące.    2. Przywróciła do życia decyzje Izby Skarbowej z dnia 20 grudnia 2000 r., czym doprowadziła do sytuacji, w której zobowiązanie podatnika za okres od lipca do grudnia 1995 r. zostało określone dwoma sprzecznymi decyzjami wymiarowymi co do kwoty wymiaru podatku za okres od lipca do grudnia 1995 r.    Panie Ministrze, w tej sytuacji jawi się taki obraz nieprawidłowości, że po 8 latach w wyniku działań podległych panu organów podatnik nie ma świadomości prawnej, która z decyzji jest dla niego wiążąca, która będzie podlegała kontroli sądowej.    Być może dalsze błędne rozstrzygnięcia podległych panu organów narażą budżet na niepowetowaną szkodę, ponieważ do tej pory niekompetencja i upór kosztowały budżet państwa ponad 4 mln zł, jakie zostały wypłacone podatnikowi tytułem zwrotu niesłusznie wyegzekwowanego podatku wraz z odsetkami.    Dlatego kieruję do pana pytania w sprawie:    1. Dlaczego zabezpieczenia na poczet zobowiązania podatkowego dokonano nawet bez szacunkowego wyliczenia zobowiązania?    2. Czy przerwie pan w ramach sprawowanego nadzoru ten korowód niekompetencji i kompromitacji podległych panu organów?    Z poważaniem    Poseł Barbara Marianowska    Warszawa, dnia 18 lutego 2004 r.