Debaty sejmowex904 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie warunków pracy w zakładach karnych

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zgłoszoną przez pana posła Ryszarda Brejzę interpelację z dnia 17 października br. w sprawie warunków pracy w zakładach karnych, uprzejmie informuję, co następuje:    Trudna sytuacja funkcjonariuszy Służby Więziennej, jak i jednostek organizacyjnych więziennictwa jest znana kierownictwu resortu sprawiedliwości, które to wielokrotnie podejmowało różne działania i inicjatywy mające na celu zwiększenie nakładów finansowych na działalność penitencjarną oraz podwyższenie uposażeń funkcjonariuszy, a także zwiększenie etatów. Skuteczność tych wystąpień była jednakże i jest nadal limitowana ograniczonymi możliwościami budżetu państwa.    W ramach tych ograniczonych możliwości kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości intensywnie zabiegało tak o środki na inwestycje, jak i na płace dla funkcjonariuszy. W wyniku tych starań zdołano uzyskać znaczne środki, dzięki którym wybudowano nowoczesny zakład karny w Radomiu, spełniający wszystkie standardy europejskie pod względem zabezpieczenia techniczno-ochronnego, zaadaptowano i rozbudowano obiekty na zakład karny w Grądach-Woniecku, utworzono oddziały dla skazanych niebezpiecznych w 3 zakładach karnych (koszt takiego oddziału wynosi ok. 3 mln zł) oraz 1 pawilon dla skazanych uzależnionych. Ponadto podjęto prace inwestycyjne poprawiające infrastrukturę i w ich ramach zbudowano m.in. ujęcia wody w 2 zakładach karnych, sieci cieplne w 3 aresztach śledczych, zmodernizowano (znacznie lub częściowo) 5 aresztów śledczych i 4 zakłady karne. Prowadzono również aktywną działalność remontową i dzięki niej np. tylko w 1999 r. zrealizowano w jednostkach organizacyjnych więziennictwa 125 różnych zadań kosztem 28 273 tys. zł.    Duże środki przeznaczono w latach 1998-2000 także na unowocześnienie łączności przewodowej i bezprzewodowej (np. zakupiono 31 central telefonicznych), zakup środków transportu (głównie samochodów operacyjno-konwojowych, więźniarek dużych, pojazdów ciężarowo-osobowych oraz sanitarek, których to nabyto w sumie 146 sztuk), zakup zestawów TV przemysłowej, systemów ochronnych, bramowych wykrywaczy metali, urządzeń do prześwietlania bagaży, sprzętu komputerowego i oprogramowania, broni oraz wyposażenia specjalnego dla funkcjonariuszy. W rezultacie tych nakładów inwestycyjnych uzyskano poprawę funkcjonowania jednostek więziennych oraz warunków służby funkcjonariuszy.    Resort sprawiedliwości zabiegał też usilnie o poprawę uposażeń funkcjonariuszy Służby Więziennej, albowiem od dłuższego czasu posiadali oni najniższy w służbach mundurowych mnożnik wynagrodzeń. Dlatego też w tym roku wystąpiono z propozycję zwiększenia wydatków na wynagrodzenia funkcjonariuszy o kwotę 56 mln zł i przygotowano projekt zmiany rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia wielokrotności kwoty bazowej, stanowiącej przeciętne uposażenie funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zaproponowany w tym projekcie mnożnik wynagrodzeń 1.84, tj. o 0.15 punktu wyższy od dotychczasowego, został przyjęty przez Radę Ministrów. Podpisanie rozporządzenia przez prezesa Rady Ministrów przyniesie poprawę sytuacji materialnej funkcjonariuszy już od 1 stycznia 2001 r.    Odpowiadając na drugie pytanie postawione w interpelacji pana posła R. Brejzy, informuję, że 1 września br. rozpoczęto budowę nowego zakładu karnego w Piotrkowie Trybunalskim, przewidzianego dla 600 osadzonych. Jest to inwestycja wieloletnia, wymieniona w załączniku nr 7 ustawy budżetowej na 2000 r. Jej zakończenie planowane jest na 31 sierpnia 2003 r. a wartość kosztorysowa tej budowy wynosi 79 097 tys. zł.    Minister finansów poinformował mnie pismem z dnia 31 lipca br., że zarówno w ˝Założeniach do projektu budżetu państwa na rok 2001˝, jak i w limitach wydatków na 2001 r. nie uwzględniono rozpoczynania nowych inwestycji.    Jeśli zaś chodzi o ocenę wdrażania w życie nowego Kodeksu karnego wykonawczego w zakresie więziennictwa, moje stanowisko w tej sprawie jest następujące. Centralny Zarząd Służby Więziennej uczestniczył zarówno w pracach komisji kodyfikacyjnej, jak i w pracach parlamentarnych nad tym kodeksem. Ogólnie rzecz biorąc, więziennictwo przyjęło nowe uregulowania bardzo przychylnie, zwłaszcza że wielu przyjętych rozwiązań już funkcjonowało w praktyce. Dzięki temu nie doszło do tzw. dysonansu poznawczego.    Niestety istotne utrudnienie przy wdrażaniu unormowań kodeksowych stanowił brak pełnego pokrycia finansowego na wprowadzenie nowych instytucji, zwłaszcza takich jak: ośrodki diagnostyczne i oddziały terapeutyczne, a także na utworzenie oddziałów dla tzw. niebezpiecznych, tj. osadzonych stwarzających poważne zagrożenie społeczne lub zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego.    Również z powodu braku środków finansowych utworzono tylko 2 ośrodki diagnostyczne, a potrzeby - uwzględniając ponaddwudziestodwuprocentową populację przestępców młodocianych - są dużo większe. Z kolei podwyższenie wieku osoby młodocianej do 24 lat spowodowało statystyczny wzrost populacji tej kategorii skazanych z ok. 8% do ponad 22%. W związku z tym wydatnemu zwiększeniu uległy potrzeby i zadania więziennictwa, albowiem należało młodocianym zapewnić nie tylko wyższe normy żywieniowe (3200 kcal), ale także wszystkich ich objąć systemem programowanego oddziaływania, polegającego na opracowaniu indywidualnych programów oddziaływań penitencjarnych, przy czym musiało to nastąpić w większej niż dotychczas liczbie zakładów karnych. Podwyższenie granicy wieku spowodowało też zróżnicowanie młodocianych, bowiem w kategorii tej oprócz kilkunastoletnich, pierwszy raz karanych osób, znaleźli się również recydywiści. Okoliczność ta stwarza Służbie Więziennej kolejne problemy.    Stwierdzić jednak należy, że mimo trudności, o których wspomniano, nowy Kodeks karny wykonawczy jest dobrze oceniany zarówno przez praktyków więzienników, jak i przez środowisko sędziowskie. Jednakże w związku ze zmianą (ustawa z dnia 29 czerwca 2000 r.) treści art. 4 § 2 K.k.w., polegająca na wprowadzeniu normy, iż ograniczenie praw i wolności obywatelskich skazanych może wynikać jedynie z ustawy, powstała konieczność przeniesienia do kodeksu unormowań w zakresie praw i obowiązków osób pozbawionych wolności, zawartych w różnych aktach wykonawczych. Dodaję, że projekt ustawy o zmianie K.k.w., obejmujący również unormowania podustawowe we wspomnianym zakresie, resort sprawiedliwości już opracował i skierował do uzgodnień międzyresortowych.    Sekretarz stanu    Janusz Niedziela    Warszawa, dnia 22 listopada 2000 r.