Debaty sejmowex904 Kadencja

Interpelacja w sprawie możliwości zmiany ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, na przykładzie Inowrocławia

   Szanowny Panie Ministrze! Prezydent Miasta Inowrocławia zwrócił się do mnie z prośbą o wywołanie inicjatywy ustawodawczej dotyczącej zmiany ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Od dnia wejścia w życie ustawy miasto Inowrocław czyni starania o zmianę niekorzystnych zapisów ustawowych mających olbrzymie znaczenie dla dalszego rozwoju oraz istnienia Uzdrowiska Inowrocław. Utrata statusu miasta uzdrowiskowego będzie miała znaczący wpływ na rozwój gospodarczy, urbanistyczny, kulturalny i społeczny. Wiąże się to także z utratą ponad tysiąca miejsc pracy w funkcjonujących sanatoriach, stwarzając duże problemy dla miasta i powiatu inowrocławskiego charakteryzującego się bardzo wysoką stopą bezrobocia, wynoszącą pod koniec maja br. 25,1%. Likwidacja Uzdrowiska spowoduje zmniejszenie dochodów pełniących funkcję usługową dla ponad 25 tys. kuracjuszy odwiedzających co roku Uzdrowisko Inowrocław.    Na terenie Parku Solankowego znajdują się cztery sanatoria branżowe oraz Spółka z o.o. ˝Solanki˝ Uzdrowisko Inowrocław, której właścicielem jest Ministerstwo Skarbu Państwa i jest jedną z najlepszych w Polsce, której tradycje sięgają 132 lat lecznictwa uzdrowiskowego. Problemy z uzyskaniem statusu uzdrowiska wpłyną na zahamowanie rozpoczętych i planowanych inwestycji miejskich w Parku Solankowym. Walory uzdrowiskowe Inowrocławia stanowią zachętę zarówno dla inwestorów krajowych, jak i zagranicznych. Brak zdecydowanych działań w ww. kierunku spowoduje utratę potencjalnych inwestorów.    Mając na uwadze dobro mieszkańców Inowrocławia oraz przychylając się do próśb ze strony władz Inowrocławia, proponuję, aby nowelizacja ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych dotyczyła następujących zmian:    - dodanie w art. 34 ust. 3 w brzmieniu:    ˝3. Warunek, o którym mowa w ust. 1, uważa się za spełniony, jeśli złoża naturalnych surowców leczniczych występują na obszarze, któremu ma być nadany status uzdrowiska, a także na terenie położonym poza tym obszarem, jednak w odległości nieprzekraczającej 50 km od granic tego obszaru, pod warunkiem, że złoża te były eksploatowane przez uzdrowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1.˝.    Dotyczy również zmian art. 34 ust. 2, który stanowi:    ˝2. Status obszaru ochrony uzdrowiskowej może być nadany obszarowi, który spełnia łącznie trzy z pięciu warunków określonych w ust. 1.˝.    Zapisy ustawy powodują, że Uzdrowisko Inowrocław może mieć problemy z uzyskaniem statusu miasta uzdrowiskowego, bowiem art. 34 ustawy określa obowiązek posiadania przez miasto zasobów surowców naturalnych. Inowrocław jako jedna z nielicznych gmin uzdrowiskowych eksploatuje surowce, których złoża znajdują się na terenie sąsiednich gmin.    Propozycja zmian dotyczy także innych artykułów, a mianowicie:    1) ˝Art. 33. Granice obszaru, któremu został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, pokrywają się z granicami administracyjnymi gmin, miast lub jednostek pomocniczych gmin.˝.    Takie określenie granic hamuje rozwój gospodarczy gminy lub powoduje konieczność tworzenia sztucznych podziałów - jednostek pomocniczych.    W moim przekonaniu uzasadniona jest zmiana powyższego zapisu w następujący sposób:    ˝Granice obszaru, któremu został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, określa operat uzdrowiskowy, przyjęty przez właściwego ministra do spraw zdrowia.˝.    2) ˝Art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. i:    - w strefie ochronnej ˝A˝ zabrania się:    i) lokalizacji parkingów w liczbie miejsc postojowych większej niż 10% miejsc sanatoryjnych w obiekcie,˝.    W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego standardem jest przyjmowanie minimum 3 miejsc na 100 m2 powierzchni usługowej. Sanatoria to także usługi, więc proponuję:    ˝i) lokalizacja parkingów w liczbie miejsc postojowych nie większej niż 3/100 m2 powierzchni użytkowej usług,˝.    3) ˝Art. 38 ust. 1 pkt 2 lit. g:    - w strefie ochronnej ˝B˝ zabrania się:    g) lokalizacji parkingów o wielkości powyżej 50 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, dostawczych i autobusów˝.    Zapis ten jest nieadekwatny do treści zawartej w pkt 2, tj. dopuszcza się m.in. lokalizację budownictwa mieszkaniowego (bez określenia jedno- czy wielorodzinne). W związku z tym mogą być budowane (istnieją również) wieżowce liczące więcej niż 50 mieszkań. Dlatego też tak rygorystyczne ograniczenie miejsc postojowych jest w tym przypadku również bezzasadne.    Proponuję, aby w oparciu o § 3.1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z dnia 3 grudnia 2004 r.) liczbę miejsc określić do 300.    Zgodnie z ww. rozporządzeniem garaże lub parkingi samochodowe lub zespoły parkingów dla mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych nie są zaliczane jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Proponuję zatem zmianę:    ˝g) lokalizacji parkingów o wielkości powyżej 300 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, dostawczych i autobusów˝.    4) ˝Art. 38 ust. 2. Gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu˝.    Istnieją przypadki, że czas opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dłuższy niż 2 lata. Dlatego wskazana i uzasadniona jest jego zmiana w następujący sposób:    ˝Art. 38 ust. 2. Gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej i nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przystępuje do jego sporządzenia na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od uzyskania statusu˝.    Szanowny Panie Ministrze! Wiele gmin i miast zmaga się z opisanymi przeze mnie problemami, starając się jednocześnie o zachowanie obowiązującego status quo. W moim przekonaniu przystąpienie do procedury nowelizacji ww. ustawy pozwoli raz na zawsze uporządkować nieścisłości prawne uchwalone przez poprzedni parlament.    Rozumiejąc powagę sprawy, proszę Pana Ministra o poparcie oraz pomoc w rozwiązaniu ww. problemu.    Z poważaniem    Poseł Tomasz Markowski    Warszawa, dnia 25 lipca 2007 r.